The legend of Uregus

ช่วงนี้ติดละครอย่างแรง น้องสุดสวยถึงกะโทรมาลองของเมื่อคืน ผลคือชีฮาแตกไปเลย สมน้ำหน้าแก เรื่องขิงก็รา ข่าก็แรง ฟังชื่อเรื่องแล้วรู้สึกว่าแหม คงจะสิ้นคิดแล้ว แต่เนื้อเรื่องไม่สิ้นคิดเท่าไหร่ เพราะฮาแตก ยิ่งละครน้ำเน่าๆ หนูยิ่งชอบ ฉากเศร้าเค้าน้ำตาหนูก็ฮากระจาย เพราะมันน้ำเน่าดี ชอบมาก ดูแล้วคลายเครียด สลับกะการเปลี่ยนช่องไปอ้วกในบางโอกาส ดูแล้วก็เห็นน้องเพ็ญ กะคุณพี่วีร์ ซึ่งการที่คุณพี่วีร์ไปแต่งงานกับน้องณิช มันทำให้น้องเพ็ญเสียใจ และพี่วีร์ก็สัญญาว่าจะหย่าภายใน 2 ปี และไม่มีไรก็น้องณิช แต่น้องณิชก็ท้อง เหอะๆ สิ่งที่น้องเพ็ญทวงถามได้จากพี่วีร์ก็คือ "พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง" จบ... เพราะคุณแม่พี่วีร์ไม่ปลื้ม ซึ่งพอมานึกถึงตัวเองก็นึงได้ว่า ประโยคนี้คุ้นๆ "เราขอโทษ เธอไม่ผิดหรอก เราผิดเอง... " ซึ่งจริงๆ ทั้งหนูและน้องเพ็ญก็เหมือนกันตรงที่ไม่ได้ต้องการสิ่งนี้ บางทีการรู้ว่าใครผิด ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา จริงๆ นะ ละครบางเรื่องก็มีเรื่องให้เราได้คิดเหมือนกัน เพราะการได้เรียนรู้อะไรโดยไม่ได้เจอด้วยตัวเองก็เป็นกำไรอย่างนึงเลยค่ะ

เห็นไจแอนท์เขียนเรื่องการ์ตูนมากๆ แล้วชักอิจฉา เกิดอยากจะเขียนตามมั่ง แต่ก็ลืมไปแล้วว่าจะเขียน กะว่าจะเขียนเรื่องอื่นก่อน พอดีเมื่อวานว่าจะกลับบ้าน หัวหน้าโทรมาสกัดดาวรุ่ง ซึ่งเดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะรุ่งใครจะดับ จึงต้องกลับมานั่งทำงาน ซึ่งจริงๆ เอามาทำบล๊อคจะหรูกว่า เลยโทรเรียกแม่มา ซึ่งแม่ก็ใจดีไปรับการ์ตูนสุดยอดปรารถนาจากพี่สาวสุดที่รักมาให้ เมื่อคืนพอนอนอ่านก็รู้สึกว่าไม่ได้แล้ว ต้องแนะนำ ซึ่งจริงๆ อยากแนะนำมาตั้งนานแล้ว แต่ตอนนั้นยังอ่านไม่จบ พออ่านจบก็ไม่ว่างซะนี่

Ichigo 100% ผลงานของคุณ มิสุกิ คาวาชิตะ ตอนนี้ออกครบแล้วเป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์ Ant เป็นการ์ตูนที่ค่อนข้างจะโด่งดังในบรรดานักอ่าน Manga อยู่ไม่น้อย ซึ่งหนูก็ได้แต่สงสัยจนวันนึงขอน้องก๊อปแมงก้า แล้วมีเรื่องนี้อยู่ก็ลองเปิดอ่านดู ซึ่งก็ไม่เลว ภาพสวยดี เสียอย่างเดียว มันเป็นภาษาอังกฤษ อ่านลำบาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความอยากอ่านลดลงแม้แต่น้อย เพราะของเค้าดีจริงๆ การ์ตูนแนวความรักซึ่งเป็นมุมของเด็กผู้ชายที่ดีๆ ก็ใช่ว่าจะมีเยอะซะด้วย

มานากะ จุนเป เจ้าคนน่าอิจฉาที่สุดโลก

เรื่องเปิดฉากมาที่ มานากะ จุนเป ผู้ฝันอยากทำภาพยนตร์ ได้ขึ้นไปบนดาดฟ้ายามเย็นและพบกับสาวสวยกางเกงในลายสตรอเบอรี่ตกลงมาจากหลังคาพร้อมกับพระอาทิตย์สีแดงที่ย้อนแสงเข้าตาจุนเปพบว่ามันเป็นซีนที่สวยมากเหมาะที่จะทำหนังเป็นอย่างยิ่ง แต่สาวสวยรายนั้นก็รีบชิ่งไปซะก่อน พร้อมทั้งทิ้งสมุดโน๊ตที่เขียนนิยายเลิศหรูไว้ จุนเปสนใจอยากเจอคนเขียนมาก และเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะหลงรักสาวลึกลับคนนี้ด้วย เมื่อดูจากชื่อสมุดว่า โทโจ อายะ แถมยังอยู่ห้องเดียวกันอีกต่างหาก ทำให้จุนเปอยากเจอสุดๆ แต่สาวสวยคนนั้นกลับเป็นผู้หญิงใส่แว่นหนาเตอะ ถักเปีย ดูไม่จืดเลยทีเดียว ทำให้จุนเปต้องการจะหาตัวสาวสวยคนั้นให้เจอ แต่ในขณะเดียวกันก็สนใจนิยายของอายะเอามากๆ เพราะเค้าฝันว่าจะทำหนัง ซึ่งอายะและเค้ามีความฝันเดียวกัน

โทโจ อายะสาวสวยภายใต้แว่นตาหนาเตอะ ผู้เรียบร้อย น่ารักแอบเซ๊กชี่

เพื่อนของจุนเปได้แนะนำว่าสาวสวยที่จุนเปพบน่าจะเป็น นิชิโนะ สึคาสะ ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียนนี้ ซึ่งจุนเปเองเมื่อได้พบสาวห้าวคนนี้แล้วก็เกิดอาการอึ้ง เพราะเธอน่ารักมากๆ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่เมื่อสาวเจ้าห้าวมากขนาดยืนยันว่าตัวเองใส่กางเกงในลายสตรอเบอรี่ จุนเปจึงคิดว่าอาจจะใช่ก็ได้ (ไอ้นี่ท่าจะบ้าก็เห็นอยู่ว่าคนละคนกัน) จุนเปจึงตัดสินใจสารภาพรักกับสึคาสะจัง แถมหล่อนยังตกลงอีกตะหาก ทันใดนั้นสาวน้อยกางเกงในลายสตรอเบอรี่ก็ปรากฎตัวออกมา ทำให้จุนเปสำเหนียกได้ว่า คนละคนกันนี่หว่า

นิชิโนะ สึคาสะ สาวสวย ห้าวและเข้มแข็ง

การที่จุนเปได้ใกล้ชิดกับอายะ เพราะเรื่องหนังและอายะยังช่วยติดหนังสือให้ ทำให้จุนเปเริ่มไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง เพราะเค้าไม่ได้รักสึคาสะแน่นอน แต่กลับเริ่มสนใจอายะมากขึ้นๆ ซึ่งเค้าต้องบอกเลิกกับสึคาสะ แต่สึคาสะก็เริ่มรู้เรื่องนี้แล้วเหมือนกัน แล้วตัวจริงของสาวน้อยกางเกงในสตรอเบอรี่ก็เปิดเผยออกมาในวันสอบเข้าโรงเรียนอิซุมิซากะที่จุนเปอยากเข้าเพราะมีชมรมภาพยนตร์ ว่าที่แท้ก็คือโทโจ อายะนั่นเอง จุนเปดีใจมากที่ทั้งอายะและสาวสวยคนนั้นเป็นคนๆ เดียวกัน และยังสวยขนาดผู้ชายทั้งโรงเรียนมองกันเป็นตาเดียว เมื่อผลสอบประกาศออกมา ผู้ที่สอบผ่านมีอายะ ,สึคาสะ และ เพื่อนผู้ชายสุดหล่อของจุนเป ส่วนจุนเปและเพื่อนอีกคนสอบตก แต่ไปติดสำรอง ซึ่งที่ติดสำรองมี 3 คน จะได้เข้าเรียนก็ต่อเมื่อมีคนสละสิทธิ์เท่านั้น สึคาสะเมื่อเห็นท่าทีของจุนเปที่มีต่ออายะ จึงตัดสินใจพูดต่อหน้าทุกคนว่าตัวเองจะไม่ไปเรียนที่อิซุมิซากะ และเป็นได้แค่เพื่อนกับจุนเปเท่านั้น และถ้าตนสละสิทธิ์ ใครใน 3 คนนั้นก็ต้องได้เรียนแน่ๆ แล้วก็ลาทุกคนทันที เพื่อนสุดหล่อรีบบอกจุนเปว่าเธอไม่คิดอย่างนั้นหรอก เพราะไม่งั้นคงไม่ต้องมาสอบเข้าที่นี่เมื่อจุนเปตามไปสึคาสะบอกว่า ถ้าเธอเดินตามอายะ จุนเปคงจะไม่หันมามองเธอแน่ เธอจะอยู่โรงเรียนอื่นเพื่อให้จุนเปคิดถึงเธอ แล้วจุนเปก็ได้เจอสาวน้อยคนที่สามที่ติดสำรอง คิตะโอจิ ซาทสึกิ ซึ่งก็มาหลงรักจุนเปเข้าอีกคน และ มินามิโตะ ยุอิ เพื่อนรุ่นน้องของจุนเป ที่ไปเข้าโรงเรียนเดียวกับสึคาสะ และคอยป่วนจุนเปตลอด สุดท้ายจุนเปจะเลือกใครระหว่าง อายะ ,สึคาสะ และซาทสึกิ

คิตะโอจิ ซาทสึกิสาวเซ็กซี่ เก่งกีฬา นิสัยเหมือนเด็กผู้ชาย

มินามิโตะ ยุอิ ป่วนอย่างเดียว

การ์ตูนเรื่องนี้ช่วงแรกๆ อ่านไปจะออกแนวธรรมดา ไม่ค่อยน่าสนใจซึ่งหนูว่ามันก็ไม่ถึงขนาดจะอ่านต่อไม่ได้แต่พี่สาวสุดที่รักกะนิดหน่อยบอกว่าไม่เห็นหนุกเลย การ์ตูนเรื่องอะไรมันจะระทึกตั้งแต่เปิดหน้าแรกฟะ แต่ก็ช่างเหอะ จะได้ไม่มีใครมายืมตูอ่าน ใครไปโหลดตัว Anime มาอาจจะไม่สนุก แต่จะบอกว่าการ์ตูนสนุกกว่าไม่รู้กี่เท่า ตลอดเวลาที่อ่านทำให้รู้สึกว่าน่าอิจฉาจุนเปจริงๆ ทำไมถึงได้แต่คนสวยๆ มารุมรักมันฟะ แต่ก็ไม่แปลก จุนเปเองก็เป็นคนดี และผู้หญิงที่มาชอบก็ดีมากจนรู้สึกว่าเลือกไม่ได้ไปตลอดชีวิตก็ยังไม่แปลก แต่หนูชอบสึคาสะที่สุด เธอแสดงออกถึงความเข้มแข็งเพื่อคนที่เธอรัก เธอยินดีจะทำตามความฝันของเธอที่แยกออกคนละเส้นทางกับจุนเป เธอเสียสละที่เรียนเพื่อเพิ่มโอกาสให้ชายที่เธอรักได้เข้าเรียนเพื่อความฝันของเค้า เธอรู้ว่าจุนเปลำบากใจที่จะพูดเรื่องอายะ เธอจึงชิงพูดซะเอง เวลาที่อยู่กับจุนเปก็พยายามทำตัวเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึง เป็นกันเองกับจุนเปให้จุนเปรู้สึกว่าเธอก็แค่คนธรรมดาเพราะจริงๆแล้วการที่เธอยอมคบกับจุนเปคงเป็นเรื่องข้องใจกับคนทั้งโรงเรียน ช่างเป็นผู้หญิงที่ดีอะไรอย่างนี้

วันวาเลนไทน์เป็นฉากที่ทำให้หนูรู้สึกว่าการ์ตูนเรื่องนี้ดีที่สุด ตอนที่สึคาสะ เด็กหญิงต่างโรงเรียนเดินมาหน้าบ้านจุนเป และเอาช๊อคโกแลตวางไว้แล้วเดินกลับไปเงียบๆ ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับบรรยากาศตึงเครียดที่โรงเรียน ฉากนี้แสดงถึงสึคาสะที่แอบรักจุนเปอยู่ห่างๆ แถมช๊อคโกแลตยังไม่มีอะไรบอกว่าเป็นของใครอีกตะหาก จุนเปเลยคิดว่าเป็นของซาทสึกิ ทำให้หนูรู้สึกตั้งแต่ตอนนั้นว่า ถ้าเป็นชั้นชั้นจะเลือกสึคาสะ แต่จุนเปจะเลือกใครก็อ่านกันเอาเองละกัน แต่ละฉากที่แสดงถึงความรู้สึกบีบคั้นที่ว่าจะเลือกใครก็ไม่ผิดทั้งนั้น ฉากที่ซึ้งจนน้ำตาไหล แม้จะเป็นภาษาอังกฤษก็ยังไม่สามารถบั่นทอนความซาบซึ้งของอิชิโกะ 100 % ไปได้ ทุกฉากทำให้รู้สึกว่าถ้าเป็นชั้นก็คงจะทำเหมือนจุนเป เมื่อจุนเปเกิดเคลิ้มตามผู้หญิงแต่ละคนไป ก็รู้สึกว่าใช่เลย แกทำถูกแล้ว ไม่ผิดๆ การที่จุนเปไล่ตามความฝันของตัวเอง การที่ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง การที่จุนเปคิดว่ารักคนนี้แต่ก็ทิ้งอีกคนไม่ได้ ทำให้รู้สึกว่าเข้าใจจุนเป และสามารถให้อภัยได้ ทั้งที่ปรกติหนูจะหงุดหงิดกับเนื้อเรื่องรักหลายเส้าอย่างนี้แต่เรื่องนี้ทำให้รู้สึกว่ายาวขนาดไหนก็ไม่อยากให้จบ แต่ก็จบจนได้ นี่แหละเศร้าของจริง ไม่เคยอ่านการ์ตูนที่เนื้อเรื่องบีบคั้นจิตใจขนาดนี้มาก่อนเลย อ่านแล้วมีความรู้สึกเกิดขึ้นเหมือนเราเป็นจุนเป เป็นอายะ เป็นนิชิโนะ เป็นซาทสีกิ ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อความฝันและคนที่ตัวเองรัก เนื่องจากเรื่องนี้ตั้งชื่อตามกางเกงในลายสตรอเบอรี่ ก็ไม่แปลกที่บางฉากจะหวาดเสียวไปนิดแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเข้มข้นของเนื้อเรื่องลดลงไปแม้แต่น้อย ซึ่งความประทับใจจากการ์ตูนเรื่องนี้ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ง่ายๆ แต่ก็อยากให้ทุกคนลองอ่านกันนะจ๊ะ หนูว่าผู้ชายก็คงจะชอบเรื่องนี้ได้ไม่ยาก

หนูเคยอ่านในเว็บแมนก้าว่า Character หญิงตัวไหนที่คุณชอบที่สุด ประมาณว่าอยากได้เป็นแฟนจริงๆ (ไม่ได้จำกัดว่าต้องเรื่องไหน) ผู้ชายแทบทั้งซอยตอบว่าโทโจ อายะ หนูไม่เถียงหรอก ใครไม่ชอบก็ไม่แปลก แต่ถ้าไม่ชอบหมดทั้งสามคนเลยเนี่ย จะแปลก ถึงจะคิดว่าสึคาสะไม่ดีตรงไหน แต่หนูก็ไม่ตอบ เพราะตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเอามุมไหนดีว้า ถ้าไงอ่านแล้วลองบอกหน่อยดิว่าชอบใคร ถ้าตอนนี้หนูก็ยังคงยืนยันว่าชั้นชอบสึคาสะน่ะนะ